Gezellig Portugal deel 1

Nadat we het zalige Salamanca verlaten hebben, zijn we richting Portugal gereden. Het was bewolkt en enkele druppels regen vielen op onze mobiel.

Onze eerste stop was een middeleeuws dorpje Castelo Mendo. Via een wit baantje (diegene die vaak de kaart lezen weten wat dit betekent - en Pirtugeze witte baantjes zijn nog een slag erger) kwamen we aan in het dorpje. Meteen zag Nico dat de Portugeze wegen reeds hun eerste slachtoffer gemaakt hadden: een lekke band. Eerst zelf geprobeerd maar de bouten waren te hard aangespannen zelfs voor een sterke man als Nico. Dan maar doorgereden naar de volgende stad en meteen maakten we kennis met Portugees - als we het nog konden spreken dan doen we het nu wel - het is wel de gebarentaal - aan de spreektaal zijn we nog niet toe. Het ventiel was kapot en met de zware middelen heeft men het vermaakt. Het was best grappig want toen de man met zijn machientje afkwam om de bouten te lossen fluisterde nico meteen in mijn oren: zal niet lukken. En effectief er moesten nog zwaardere middelen aan te pas komen.

Daarna zijn we in plaats van de bergen in te rijden doorgereden naar de kust. we vonden een heerlijk plaatsje aan de zee. de atlantische zee is net zoals in frankrijk ongelooflijk woest dus van zwemmen was er geen sprake. de dag nadien stond Coimbra op de agenda - net als salamanca een van de oudste universiteitssteden. maar wat een verschil. de universiteit domineert het volledige dorpje maar de gebouwen deden ons eerder denk aan de RUG-gebouwen. dit dorpje was voor mij althans wat teleurstellend - zeker na de schoonheid van salamenca. de temperatuur was in de mobiel ondertussen opgelopen tot boven de 40 graden. tijd om terug naar de kust te gaan. de frisse wind hier doet wonderen. ook nu vinden we een plaatsje aan de zee maar ook nu is de zee te wild om er in de zwmmen - deze keer mochten we wel pootje baden. Nico is wel drie keren door de woeste golven compleet over kop gegaan. hij is wel slimmer - hij doet het in de zee en niet zoals ik langs de weg. hij vindt nu nog wel altijd zand in zijn oren maar ja ... ondertussen heeft een kolonie mieren bezit genomen van onze mobiel en dus gaan wij met de spuitbus elke dag op zoek naar mierem. ik denk dat we ondertussen boven de duizend een gas-DTT-dood bezorgd hebben.

Nu zitten we in een middeleeuws dorpje Obidos dat wel gratis internet ter beschikking stelt en daarmee zeker geen ouwbollig dorpje is. Het is absoluut charmant maat de hitte valt weer op ons dus trekken we binnerkort weer naar de zee net voorbij lisboa.
groetjes uit het warme portugal
nico en joke